De vete tussen Lorono en Bahamontes

De vete tussen Lorono en Bahamontes

Bahamontes, een naam uit mijn verleden. Bergkoning en derde in het algemeen klassement in de Tour de France van 1964. Ik ben dan 10 jaar en liefhebber van de koers sinds 1961. Dat is het jaar ben waarin Gerben Karstens (amateur nog) de ronde van Pijnacker die vlak voor ons huis langskomt, wint. Eenmaal andermaal verkocht. Vanaf die tijd vang ik ook de berichten uit de Tour de France op en de naam Bahamontes spreekt aan.

Frederico Bahamontes, met als bijnaam ‘De Adelaar van Toledo’. Als ik in 2015 een stukje in de Fietsscheurkalender wil hebben tijdens de Vuelta denk ik aan het verhaal over de rivaliteit tussen Lorono en Bahamontes. dat ik in het boek ” Het feest van list en bedrog ” lees. Voor de Fietsscheukalender van 2015 vraag ik toestemming aan Herman Chevrolet om dit verhaal van de twee Spaanse kemphanen Frederico Bahamontes (9 juli1928) en Jesús Loroño ((10 januari 1926)  te mogen gebruiken. Chevrolet gaf zijn toestemming en ik schrijf het hieronder nogmaals op.

In de Tour van 1964 is Bahamontes (rechts) bergkoning en derde in het algemeen klassement. Links nummer 2 Poulidor en in het middem Anquetil die dan zijn vijfde en laatste Tour wint.
In de tour van 1964 is Bahamontes ( rechts ) bergkoning en derde in het algemeen klassement. Links nummer 2 Poulidor en in het midden Anquetil die dan zijn vijfde en laatste tour wint.

Strijd tussen Bask en Castilliaan

Dat het niet goed kon gaan tussen Lorono en Bahamontes is logisch. Lorono was een Bask en Bahamontes een Castiliaan. Dat zegt op zich al genoeg. Een echte Bask en een echte Spanjaard. Beide ook nog eens sterk in de bergen en strijdend in dezelfde tijd.

Jesús Loroño was 11 toen de Spaanse burgeroorlog uitbrak. Op de schaarse momenten dat er geen geweld plaatsvond trok hij per fiets de bergen in, op zoek naar brandhout. Al dat gefiets in de bergen beviel hem blijkbaar want hij begon deel te nemen aan wedstrijden.

Twee renners op de vuist

Tegelijkertijd reed Frederico Bahamontes in de buurt van Toledo, zijn geboorteplaats, met zakken aardappelen van wel 150 kilogram op de bagagedrager van zijn fiets. Hun rivaliteit verdeelde Spanje, er waren Loronistas en Bahamontistas en elke groep probeerde de andere ervan te overtuigen dat hun renner beter was.

De vete tussen de twee renners die letterlijk met elkaar op de  vuist gingen is te situeren op het politieke vlak: Lorono als de Baskische wielerkampioen die de onderdrukte nationalistische gevoelens symboliseerde en Bahamontes, de trotse Spanjaard uit Toledo, de stad waarvoor generalissimo Franco altijd warme gevoelens koesterde.

’Bahamontes is een goede klimmer’, verklaarde Lorono eens, ’maar hij is knettergek.’Waarop Bahamontes dan weer reageerde dat indien Lorono een beetje intelligenter was geweest ze samen alle koersen hadden kunnen winnen, waarbij men zich de vraag mag stellen wie van die twee al die koersen had moeten winnen. Ze bespuugden elkaar en sloegen er nu en dan eens op los. Zo verloren ze samen meer wedstrijden dan dat ze elk apart hadden kunnen winnen.

De Leeuw van Larrabetzu, de bijnaam van Lorono, was een gereserveerde man, stug en zwijgzaam, met een groot gevoel van trots die zijn inspiratie mede putte uit de verborgen nationale gevoelens van zijn Baskische fans. De Adelaar van Toledo, Bahamontes, was wispelturig en praatziek en tot de meest vreemde dingen in staat. Hij kon een helling op vliegen, de volgende berg had dan plots het tempo van een lamme kip. Zijn zonden werden pas vergeven toen hij de ronde van Frankrijk won, maar dat kon alleen maar omdat Lorono door de Baskische ploegleider Langarica uit het team was gezet.

Explosie in de Vuelta

Alle spanningen tussen Bahamontes en Lorono explodeerden in de Vuelta van 1957. Tijdens de derde rit profiteerdeen Bahamontes en Botella van een drinkpauze van Lorono om er vandoor te gaan met een groepje van 13 renners. Voor het eerst in zijn loopbaan mocht Bahamontes de leiderstrui van de Vuelta aantrekken. Lorono was woedend: hij was aan die rit begonnen als best geklasseerde van alle Spanjaarden. Waar was de hulp gebleven die hij nodig had, zoals van te voren was afgespoken in de Spaanse ploeg?

De spanning bleef tijdens de rest van de Vuelta hoog oplopen: ze sloegen elkaar met fietspompen op het hoofd, spuugden naar elkaar. Dus besloot Luis Puig, de ploegleider, tot ”Het bestand van Huesca.” Onder begeleiding van een muziekkapel, gaven beiden elkaar de hand en toostten ze de ganse nacht met Spaanse wijn. Een paar dagen later won Lorono de Ronde van Spanje.

Uit: ”Het feest van list en bedrog” van Herman Chevrolet.

Foto’s uit het Nationaal Archief, CC0

Van Lorono heb ik geen rechtenvrije foto’s kunnen vinden.

Reageren is niet mogelijk.