Karsten Kroon over zijn eerste Tour de France en zijn etappewinst

Karsten Kroon over zijn eerste Tour de France en zijn etappewinst

In 2002 reed ik voor de eerste keer de Tour. Ik wilde in die Tour een keer in de kopgroep zitten en op TV komen. Ik had niet de illusie dat ik een rit zou kunnen winnen. Daar was ik helemaal niet mee bezig. Het was de achtste rit van Saint-Martin-de-Landelles naar Plouay en ik was al heel actief geweest. Eigenlijk te. Dat zei Erik Dekker nog: “Karsten, het is mooi dat je gemotiveerd bent, maar je kunt beter iets minder demarreren en gewoon een keertje op het goede moment meespringen.”

Quatorze julliet

De rit naar Plouay was op quatorze julliet en er werd verschrikkelijk hard gekoerst vanuit de start. Het was een graad of dertig en het was een lange rit van 230 kilometer. Er waren de hele tijd groepjes weg en ik voelde me wel goed. In de bevoorrading is een moment van rust, dat is een ongeschreven wet in het wielrennen, maar nu werd er gedemarreerd. Ik zag ze gaan en ik ben er achter aan gesprongen

Normaal gesproken was dat gat weer dichtgereden, maar het was lastig in de finale met veel klimmetjes. Te lastig voor de sprinters en het gat werd niet snel genoeg dichtgereden. We hadden een sterke kopgroep met drie Nederlanders, Knaven, Dekker en ik. Stéphane Augé van Cofidis zat er ook bij en nog een paar mannen. Op weg naar de streep was ik er al van overtuigd dat ik zou winnen. Nog 50 kilometer voor de finish zat ik te rekenen en met nog 3 minuten voor het peloton dacht ik; we gaan gewoon wegblijven en ik klopte de anderen op de streep.

Karsten Kroon 2010 Grand Depart Rotterdam
Karsten Kroon 2010 Grand Depart Rotterdam

Een emotionele dag

Na mijn etappeoverwinning in de Tour heb ik mijn vader gebeld, die ergens in de pampa’s in Spanje zat. Ik heb eerst mijn moeder gebeld, die zat gewoon thuis en zei: ‘nou ik ben al lang blij dat je niet gevallen bent, goed gedaan hoor.’ Mijn vader was er iets emotioneler onder. Voor mij was het ook emotioneel. Het was sowieso een emotionele dag. Een vriendin van een vriend van me was een paar dagen daarvoor plotseling overleden.

Ze waren op vakantie in Griekenland en op een hotelkamer zegt ze: ‘ik voel me niet goed en twee minuten later was ze dood.’ Hartslagaderbreuk. Ik kon dat maar niet van me afzetten en heb hem gebeld. Ik beloofde dat ik hier een rit zou proberen te winnen en dan waren de bloemen voor hem. Op emoties kun je zoveel doen, dat heeft zeker meegespeeld.

Karstens wielertrui met handtekening
Karstens wielertrui met handtekening

Dit stukje komt uit een uitgebreider interview dat ik met Karsten had in 2013 voor de Fietsscheurkalender van 2014.

Meer lezen over de Fietsscheurkalender?

Of, hoe zat het ook al weer in de Tour van 2017?

Reageren is niet mogelijk.